Chyba nie ma na świecie człowieka, który nie znałby uczucia zazdrości – takiego delikatnego ukłucia w sam środek serca. Wywołują go w życiu czynniki różnorodne, będące w części wynikiem naszych kompleksów. W miłości natomiast iskrą powodującą jej wybuch mogą być: inny mężczyzna, znajomi, czasochłonne hobby partnera.

Znamy babcine powiedzenie, że jak kocha, to zazdrości. Czy też jest przejawem owej miłości? Pytania: kiedy i z kim byłaś, co robiłaś, a czemu tak długo cię nie było, czemu nie odebrałaś telefonu od razu, nie wyjdziesz tak ubrana i – wreszcie – kim jest ten facet, który ci się ukłonił? Czy to normalne i zabawne? Nie bardzo. To raczej choroba, pewna poważna uciążliwość wynikająca z braku pewności siebie, z braku zaufania do partnerki, z chęci sterowania jej życiem, a być może z własnych skoków w bok...

Zazdrość dozowana rozsądnie jest pożądana, epatowanie nią wszem i wobec – takie miłe już nie jest. Chorobliwa – doprowadzić może nawet do rozstania. Czy można ją przezwyciężyć? Można spróbować... Wystarczy odrobina zaufania. Kobieta nie rzuca się od razu na każdego mężczyznę, w przeciwieństwie do mężczyzn - nie patrzy na każdą atrakcyjną osobę w kategoriach natychmiastowej konsumpcji. To prawda, że czasem delikatny flirt, czasem subtelna gra słów – aby nie wyjść z wprawy – może gdzieś zaistnieć, ale przecież nie oznacza to zdrady. Panom polecam trening z asertywności. Zamiast zatruwać Jej życie podejrzeniami o zdradę - uwierzyć we własną atrakcyjność albo – jeśli trzeba - popracować na sobą. I nie zrzędzić, nie dzwonić z bezsensownymi pytaniami w środku babskiej imprezy – zaufać!